My Fairytales

Deze weblog zal niet altijd gaan over sprookjes, op deze weblog staan niet altijd Hollywood-stories. Dit weblog zal vooral gaan over het gewone leven.

Maar nu komt het: wat kan het gewone leven eigenlijk toch raar lopen. Een draai hier, even struikelen daar, een botsing met die en een blunder recht voor die ander. Eigenlijk is wat wij als het gewone leven beschouwen, toch niet zo gewoon.

Dit is niet de eerste keer dat ik een weblog begin. De verhalen en schrijfsels die ik echt niet kon missen van mijn vorige weblog vind je onder "The Best of Simonatoetje". Als je meer wilt weten over Simonatoetje kunt u binnenkort aan de linkerkant terecht, of u leest simpelweg de verhalen die u hieronder kunt vinden. Heeft u nu al genoeg gehad dan vindt u de nooduitgang in de rechterbovenhoek van uw scherm in de vorm van een kruisje.

____________________________________________________________________________

Het is 2010, welteverstaan 5 januari. Het nieuwe jaar is dus al enkele dagen oud. Jawel, ik ben juist uit mijn winterslaap gekomen. Niet met een knal maar met een grote gaap. Dwars door Oud & Nieuw heen geslapen. Vanaf vandaag zal ik weer 24/7 over de digitale snelwegen surfen. (24/7 is wel erg veel, maar het is dan ook bij wijze van spreken hè en bovendien heb ik net mijn winterslaap gedaan dus ik heb energie voor tien!)

Goede voornemens? Nou vooruit dan 1. Ik ga dit jaar proberen zonder grote tussenpozen te bloggen. Steeds meer mensen geven op, leggen de pen alias het toetsenbord erbij neer. Ik ga het juist oppakken en proberen beter te doen dan ooit. Natuurlijk wordt dit goede voornemen mede mogelijk gemaakt door mijn redactieteam.

Wat ik nog meer wil in het nieuwe jaar? De pop van Sultana, die wil ik krijgen in het nieuwe jaar! (Doe met deze informatie overigens wat je wilt.)

Aan iedereen die het niet laten kan (en dat vooral niet hoeft te doen, want iedereen is welkom) om hier te lezen: Een gelukkig nieuwjaar, dat al uw wensen uit mogen komen.

Let's play games

Het was nacht, niet midden in de nacht, meer het einde van de nacht. We trokken net de deur van zijn huis achter ons dicht. Na een avondje goed stappen was ik wel toe aan wat nachtrust. Ik wist niet of Vriendlief moe was maar het leek me voor he ook wel beter om op bed te gaan liggen. (Dat vermoeden had enigzins te maken met de hoeveelheid drank die hij gedronken had: niet te veel maar zeker niet te weinig.)

Na wat wrikken en wringen lagen we dan eindelijk vredig (min of meer) naast elkaar in het éénpersoonsbed. Ik was klaar om me over te geven aan de slaap, hij was klaar om nog eens gezellig te kletsen. Na een tijdje zijn geklets aangehoord te hebben en daarbij betekenisloos gehmmd te hebben, vielen mijn ogen bijna dicht. Nadat ik deze boodschap had doorgegeven aan mijn mannetje zei hij dat hij echt nog niet kon slapen waarop hij mijn handen vastpakte en mij diep in mijn doodvermoeide ogen aankeek en zei: "Zullen wij een potje Ganzenborden?"

Hooligan

Ooit, once upon a time, had ik mijn eerste relatie. Mijn eerste echte vriendje. Ik was toen nog een jonger Simonatoetje, 15 jaartjes oud. Mijn toenmalige vriendje was een schatje maar hij woonde wel ver weg. Meer dan een uur rijden. Zo kwam het dat ik, in dat ene halve jaar dat het aan was, vele weekenden doorbracht in het westen van Brabant.
Ineens had ik er dus een familie bij; schoonouders, schoonzusje en schoonhond.
Allemaal heel gezellig en leuk. Ik voelde me thuis daar. Mijn schoonzusje en ik hadden heel wat gemeen, zij was een jaartje jonger maar begon ook aan haar eerste vriendje. Dat weekend was het feest, schoonzusje was jarig. Spannend, voor haar dan, want haar vriendje zou voor het eerst bij hun thuis komen.

Wat u nog meer moet weten om dit verhaal te volgen is dat ik best sportief was in die dagen, als het aankwam op televisie kijken dan. Ik ben immers opgegroeid met 2 voetballende broers en op zondag Studio Sport. Zo werd ik ook supporter van die ene club uit Eindhoven, tja vrij logisch. (Mijn excuses aan de mensen die liever een andere club als mijn club gezien hadden maar that's life.) Nu volg ik het allemaal niet meer zo maar toen was ik altijd uptodate. Mijn schoonvader ook, hij was alleen supporter van een andere club uit Brabant, maar ach je kunt niet alles hebben. Om helemaal met de minuut uptodate te zijn kreeg hij bij doelpunten van de clubs een sms'je.

Die dag moest PSV voetballen tegen Feyenoord. Het zou natuurlijk het beste zijn wanneer PSV zou winnen, want ja winnen daar gaat het nou eenmaal om. Het begon goed, bij een van de eerste sms'jes stond het 1-0 of 0-1 voor PSV (ik weet nog veel, maar ook niet meer alles hoor. Krijg je nou eenmaal wanneer je ouder wordt, zo zegt men.) Toch was ik niet optimistisch ook al was ik wel in een feeststemming. En ja hoor, de sms'jes stapelden zich op: 1-1, 2-1, 3-1, voor Feyenoord wel te verstaan.
Ik had het niet meer, gepassioneerd riep ik uit: "Wat een sukkels!!!" Waarop ik enigzins zachter vervolgde: "dan staan ze voor en dan hoppa zakken ze weer weg."

Later op de avond, het bezoek was grotendeels weer vertrokken, op mij, het vriendje van mijn schoonzusje en een vriendje van het vriendje van mijn schoonzusje na. Met zijn allen zaten we aan de eettafel. Het vriendje van mijn schoonzusje vroeg met een bibberende stem en een angstige blik in zijn ogen aan mij of ik de aardappels door wou geven. Mijn schoonvader grinnikte om het bange jochie en ik snapte niet waarom hij zo bibberde van angst. Toen kwam het aapje uit de mouw: toen ik heel gepassioneerd Wat een sukkels!! riep, kwamen die arme jongens net door de deur binnengelopen.

Winterslaaptijd

Buiten is het koud, het vriest zelfs. De gure wind snijdt nu dwars door mijn jas heen.
Ik ga niet meer van huis zonder mijn handschoenen, niet mijn leren handschoentjes want die zijn voor de mooi en de leuk, goed voor bij een graad of 7.

Binnen is het wel te doen met de verwarming op de hoogste stand of een brandende kachel/haard.
Een kopje warme chocolademelk (met of zonder slagroom; dat ligt er aan of de desbetreffende persoon heel erg aan zijn/haar zomergewicht denkt) of een kop hete rooibos thee in de hand (of welke andere smaak thee dan ook, dit is in te vullen naar eigen keus). Natuurlijk niet te vergeten de lekkere warme badstofsokken aan de voetjes, ook wel bekend als bed- of thuissokken.

Onder mijn dekens is het nu heerlijk.
Ik heb twee schapenwollen dekens op mijn bed liggen. Het is zo lekker warm dat ik overweeg om een winterslaap te gaan houden. Dan stop ik allemaal voedsel in mijn nachtkastje (en daar kan behoorlijk wat voedsel in want stiekem is het gewoon een hele nachtkast), drinken in de kast die achter mijn bed staat et voilà mijn winterslaap kan beginnen.

Het is vooral heerlijk in mijn bed wanneer Vriendjelief tegen mij aangeknuffeld ligt.
Zo liggen wij samen te luieren terwijl we kletsen over niks. Opeens zeg je tegen mij: "Ik heb jeuk aan de linkerkant van mijn gehemelte. Krabben?"

Proef de stilte

De docent kondigt aan dat de pauze voorbij is. Alle 300 studentes, en die paar mannelijke studenten, leggen deze uitspraak rustig, eigenlijk met veel gekwebbel en gekakel, naast hen neer. De docent is een beetje ongeduldig vandaag en maant iedereen tot stilte.
Simonatoetje zegt: "Nou zeg, hij kan wel een beetje meer rekening met ons houden, wij komen ook nog maar net uit onze pauze."

Simonatoetje goes Loesje

Mijn mama vindt mij een puber.
En ik vind dat dus niet. PUNT UIT!

Later als ik groot ben

Door alle wiskundige vakken die ik volg en heb gevolgd, heb ik toch de kans gekregen om mijn talenten te ontdekken en te verkennen. Zoals u al eerder heeft kunnen lezen ben ik geen wiskundegenie. Helaas. Dat zou mij namelijk wel degelijk goed uitkomen, als ik dat wel was bedoel ik.
En toch, toch ben ik binnen het wiskundige gebied een natuurtalent. Ik kan, en ik zeg dit met gepaste vol trots, geweldig mooie normale verdelingen tekenen. (Die tekenen wij veel, heel veel. Maar die van mij zijn gewoon het mooist.) Ik heb mijn roeping gevonden.
Simonatoetje zegt tegen B.: "Later als ik groot ben, wordt ik een normale-verdelingen-tekenares. Dan zet ik er mijn handtekening onder en verkoop die bijzonder kunstig getekende verdelingen voor veel geld en zo word ik dan rijk."

Dus bij deze: Simonatoetje, voor al uw normale verdelingen.

Een voorbeeld van een normale verdeling. Niet perse door mij getekend. Maar ik ga mijn kunstige normale verdelingen dan ook niet zonder pardon op internet gooien. Dat doet men niet. Anders kan ik er straks geen geld meer mee verdienen.

Black & Gold

'Cause if you're not really here
Then stars don't even matter

Om bij jou te zijn zou ik het hele land doorkruisen,
zelfs naar het Noorden.
Om bij jou te zijn zou ik de hele wereld over reizen,
zelfs naar New York of de Zuidpool.

'Cause if you're not really here
Then stars don't even matter

Jij bent mijn ster,
mijn licht in donkere tijden.
Wanneer ik zelf het licht draag en alle problemen aan kan,
bewonder ik je nog steeds.

'Cause if you're not really here
Then stars don't even matter

Jij kent mijn slechtste eigenschappen,
het zwartste wat in mij schuilt
maar nog zie jij het gouden randje
dat mijn kwaad overstijgt.

'Cause if you're not really here
Then stars don't even matter

Na al deze tijd,
ben je nog steeds de stralendste ster.
Mijn baken in de oneindige zee,
JIJ bent het gouden randje van mijn leven.

*Geïnspireerd door de tekst Black & Gold van Sam Sparro

Behind the scenes

Een weblog bijhouden is nog een heel gedoe. Dat weet u natuurlijk al, aangezien de meerderheid die hier leest zelf ook een weblog bijhoudt.
Om dit weblog mogelijk te maken en draaiende te houden, is er een gedegen organisatie nodig. Ik wil u bij deze nader laten kennis maken met desbetreffende organisatie.

Regelmatig een goed schrijfsel publiceren is en blijft natuurlijk een moeilijk opgave. Daarbij wil ik zeker weten dat de stukken die ik publiceer, van een bijzondere kwaliteit zijn. Om hier zeker van te zijn heb ik twee freelance redactrices ingeschakeld, die fulltime werken aan het behoud van de kwaliteit van dit weblog. Zij hebben al menigmaal kunnen voorkomen dat dit weblog een totale flop zou worden. Zij zijn het die mij stimuleren om kwalitatief uitermate tevredenstellende stukjes te schrijven. U wilt niet weten hoeveel stukken niet door de strenge keuring kwamen en zonder pardon in de prullenbak belandden. Maar niks dan lof voor deze twee geweldige redactrices. Ik wil u dan ook vragen om even van uw stoel op te staan en vol overgave te applaudisseren.
Tevens is redactrice 1 belast met de functie van supplier. Op de meest onverwachte momenten heb ik namelijk mijn creatiefste buien. Op zo'n moment moet er wel papier in de buurt zijn om vol te kladden en een pen, zodat ik überhaupt kan kladden. Ja, redactrice 1 heeft het er maar druk mee. Ook voor dit gegeven vraag ik uw volle aandacht en een groot applaus.

Om de kwaliteit te waarborgen wil ik voorkomen dat er (spel)fouten gepubliceerd worden. Maar ik geef toe, zo af en toe sluipen er wel eens (schoonheids)foutjes in mijn teksten. Voor al deze fouten wil ik bij deze mijn excuses aanbieden. Verder wil ik even kwijt dat ik en alleen ik verantwoordelijk kan worden gehouden voor deze fouten. Eerder genoemde personen van deze professionele weblogorganisatie kunnen deze fouten niet aangerekend worden.

Deze weblog wordt mede mogelijk gemaakt door mijn twee geweldige redactrices. (En ja, ze bestaan echt!)

Een kwestie van baard of snor

Een bepaalde persoon X. en Simonatoetje zijn in gesprek over de zangkunsten en -kwaliteiten van andere personen Y. en Z.
Simonatoetje zegt: "Het scheelt dat ze nog geen baard in de keel hebben, dan klinkt het allemaal wat hoger."
X. zegt: "Y. en Z. hebben dan misschien geen baard in de keel, ze hebben wel een snor."

Er viel een speld

B. en Simonatoetje beginnen aan een geheel nieuwe collegereeks. Nou ja geheel nieuw, zij gaan een bepaald vak voor het 2de jaar op rij volgen. Het vak psychometrie (wederom iets met wiskunde. Wij vragen ons onderhand af of we nu pedagogiek studeren of toch een wiskundige studierichting gekozen hebben.) We kunnen wel stellen dat zij echte psychometrie-veteranen zijn.

Wanneer men een vak opnieuw gaat volgen kan men ervoor kiezen om de werkgroepen over te slaan (immers die heb je al een keer gevolgd) en om je op de boeken te storten.
Dat is echter niet het plan van B. en Simonatoetje.
Onder het motto: 'Een goed begin is het halve werk', gaan zij toch naar de werkcolleges.

Zo kan het dat zij op deze woensdag in een groep van ruim 40 psychometrie-groentjes terecht kwamen. Deze groentjes luisterden allemaal zorgvuldig en muisstil naar de uitleg over het vak. Toen de docente inhoudelijk begon bleef het nog steeds muisstil. Nou moet u weten dat B. en Simonatoetje enig rumoer wel gewend zijn. Daar dragen zij ook graag aan bij. Maar het was zo stil, dat zelfs zij angstvallig stil bleven.
B. begon uit pure noodzaak dan maar nauwgezet notities te maken. Ze had twee woorden op papier toen zij op haar stilste fluistertoon aan Simonatoetje vroeg: "Wat zei de docente ook alweer?" Waarop Simonatoetje duidelijk uitlegde wat er net verteld was. B. verexcuseerde zich voor dit met het volgende: "Ja sorry, het was zo stil, ik kon me gewoon even niet concentreren."