My Fairytales

Deze weblog zal niet altijd gaan over sprookjes, op deze weblog staan niet altijd Hollywood-stories. Dit weblog zal vooral gaan over het gewone leven.

Maar nu komt het: wat kan het gewone leven eigenlijk toch raar lopen. Een draai hier, even struikelen daar, een botsing met die en een blunder recht voor die ander. Eigenlijk is wat wij als het gewone leven beschouwen, toch niet zo gewoon.

Dit is niet de eerste keer dat ik een weblog begin. De verhalen en schrijfsels die ik echt niet kon missen van mijn vorige weblog vind je onder "The Best of Simonatoetje". Als je meer wilt weten over Simonatoetje kunt u binnenkort aan de linkerkant terecht, of u leest simpelweg de verhalen die u hieronder kunt vinden. Heeft u nu al genoeg gehad dan vindt u de nooduitgang in de rechterbovenhoek van uw scherm in de vorm van een kruisje.

Verder wens ik u een prettige reis toe met Air Simonatoetje.

Black & Gold

'Cause if you're not really here
Then stars don't even matter

Om bij jou te zijn zou ik het hele land doorkruisen,
zelfs naar het Noorden.
Om bij jou te zijn zou ik de hele wereld over reizen,
zelfs naar New York of de Zuidpool.

'Cause if you're not really here
Then stars don't even matter

Jij bent mijn ster,
mijn licht in donkere tijden.
Wanneer ik zelf het licht draag en alle problemen aan kan,
bewonder ik je nog steeds.

'Cause if you're not really here
Then stars don't even matter

Jij kent mijn slechtste eigenschappen,
het zwartste wat in mij schuilt
maar nog zie jij het gouden randje
dat mijn kwaad overstijgt.

'Cause if you're not really here
Then stars don't even matter

Na al deze tijd,
ben je nog steeds de stralendste ster.
Mijn baken in de oneindige zee,
JIJ bent het gouden randje van mijn leven.

*Geïnspireerd door de tekst Black & Gold van Sam Sparro

Behind the scenes

Een weblog bijhouden is nog een heel gedoe. Dat weet u natuurlijk al, aangezien de meerderheid die hier leest zelf ook een weblog bijhoudt.
Om dit weblog mogelijk te maken en draaiende te houden, is er een gedegen organisatie nodig. Ik wil u bij deze nader laten kennis maken met desbetreffende organisatie.

Regelmatig een goed schrijfsel publiceren is en blijft natuurlijk een moeilijk opgave. Daarbij wil ik zeker weten dat de stukken die ik publiceer, van een bijzondere kwaliteit zijn. Om hier zeker van te zijn heb ik twee freelance redactrices ingeschakeld, die fulltime werken aan het behoud van de kwaliteit van dit weblog. Zij hebben al menigmaal kunnen voorkomen dat dit weblog een totale flop zou worden. Zij zijn het die mij stimuleren om kwalitatief uitermate tevredenstellende stukjes te schrijven. U wilt niet weten hoeveel stukken niet door de strenge keuring kwamen en zonder pardon in de prullenbak belandden. Maar niks dan lof voor deze twee geweldige redactrices. Ik wil u dan ook vragen om even van uw stoel op te staan en vol overgave te applaudisseren.
Tevens is redactrice 1 belast met de functie van supplier. Op de meest onverwachte momenten heb ik namelijk mijn creatiefste buien. Op zo'n moment moet er wel papier in de buurt zijn om vol te kladden en een pen, zodat ik überhaupt kan kladden. Ja, redactrice 1 heeft het er maar druk mee. Ook voor dit gegeven vraag ik uw volle aandacht en een groot applaus.

Om de kwaliteit te waarborgen wil ik voorkomen dat er (spel)fouten gepubliceerd worden. Maar ik geef toe, zo af en toe sluipen er wel eens (schoonheids)foutjes in mijn teksten. Voor al deze fouten wil ik bij deze mijn excuses aanbieden. Verder wil ik even kwijt dat ik en alleen ik verantwoordelijk kan worden gehouden voor deze fouten. Eerder genoemde personen van deze professionele weblogorganisatie kunnen deze fouten niet aangerekend worden.

Deze weblog wordt mede mogelijk gemaakt door mijn twee geweldige redactrices. (En ja, ze bestaan echt!)

Een kwestie van baard of snor

Een bepaalde persoon X. en Simonatoetje zijn in gesprek over de zangkunsten en -kwaliteiten van andere personen Y. en Z.
Simonatoetje zegt: "Het scheelt dat ze nog geen baard in de keel hebben, dan klinkt het allemaal wat hoger."
X. zegt: "Y. en Z. hebben dan misschien geen baard in de keel, ze hebben wel een snor."

Er viel een speld

B. en Simonatoetje beginnen aan een geheel nieuwe collegereeks. Nou ja geheel nieuw, zij gaan een bepaald vak voor het 2de jaar op rij volgen. Het vak psychometrie (wederom iets met wiskunde. Wij vragen ons onderhand af of we nu pedagogiek studeren of toch een wiskundige studierichting gekozen hebben.) We kunnen wel stellen dat zij echte psychometrie-veteranen zijn.

Wanneer men een vak opnieuw gaat volgen kan men ervoor kiezen om de werkgroepen over te slaan (immers die heb je al een keer gevolgd) en om je op de boeken te storten.
Dat is echter niet het plan van B. en Simonatoetje.
Onder het motto: 'Een goed begin is het halve werk', gaan zij toch naar de werkcolleges.

Zo kan het dat zij op deze woensdag in een groep van ruim 40 psychometrie-groentjes terecht kwamen. Deze groentjes luisterden allemaal zorgvuldig en muisstil naar de uitleg over het vak. Toen de docente inhoudelijk begon bleef het nog steeds muisstil. Nou moet u weten dat B. en Simonatoetje enig rumoer wel gewend zijn. Daar dragen zij ook graag aan bij. Maar het was zo stil, dat zelfs zij angstvallig stil bleven.
B. begon uit pure noodzaak dan maar nauwgezet notities te maken. Ze had twee woorden op papier toen zij op haar stilste fluistertoon aan Simonatoetje vroeg: "Wat zei de docente ook alweer?" Waarop Simonatoetje duidelijk uitlegde wat er net verteld was. B. verexcuseerde zich voor dit met het volgende: "Ja sorry, het was zo stil, ik kon me gewoon even niet concentreren."

Het Franse Ontbijt

Kleine kinderen willen nog wel eens weigeren om te eten. Dan klinkt het heel hard: “Wil ik niet!” of “Dat ‘oef ik niet!”. Laat het nu net het geval zijn dat mama heel hard heeft staan ploeteren om dat eten weer op tijd op tafel te zetten en zij vertikt het dan ook om iets anders klaar te maken. Conclusie: het eten moet toch opgegeten worden.
In mijn familie hebben ze daar verschillende manieren voor, om kinderen toch aan het eten te krijgen.

Mijn vader heeft daar al heel vroeg een hulpmiddel voor uitgevonden. Toen ik nog klein was, en ik mijn eten niet opat mocht ik geen Sesamstraat kijken. En dat gaf me problemen: de oorlog brak gewoon uit. Ja, je dacht dat Simonatoetje heel lief was vroeger, nou dat was ze totaal niet! Simonatoetje was een geboren Drama Queen. Maar het hielp wel, dan ging ik heel dramatisch, langzaam maar zeker mijn bordje leeg eten.
Later toen mijn broertjes er ook nog bijkwamen, kwam er ook enige verandering in het eet-je-eten-op-beleid. Want drie kinderen op de gang die heel langzaam hun eten op gaan zitten eten, dat is toch een beetje te veel van het goede. Mijn vader vertelde dan het verhaal van de arme kindertjes in Afrika: 'Denk aan die arme kindertjes in Afrika, zij zouden blij zijn met dit eten.' Uit schuldgevoel en omdat je toch wist dat je anders niet van tafel af mocht om te spelen at je dan wel alles op.

Mijn oom heeft een ander middel uitgevonden. Iets wat mijn vader ooit uitvond lucky me.
Ik was 3 jaar oud toen we (mijn oom en tante, mijn ouders en ik) naar Zuid-Frankrijk op vakantie gingen. Op een avond aten we totaal niet mijn lievelingseten: Chili Concarne met bruine bonen. Ik speelde wat met mijn eten en verkondigde geheel in stijl dat ik dat eten niet wenste te eten, wederom een groot drama! Totdat mijn vader in al zijn wijsheid besloot dat het genoeg was. Ik dacht: Zo, daar ben ik ook weer vanaf. Wat ik niet zag, was dat mijn wijze vader het bord met eten en al (die vieze bruine bonen dus) zo in de koelkast zette.
's Morgens hadden mijn oom, tante, en ouders lekkere verse croissantjes. Die geur alleen al, daar had kleine Simonatoetje ook wel zin in. Maar helaas; Tadaaaaaa! Wat kwam daar uit de koelkast; een lekker koel bord vol met Chili Concarne.
Sindsdien is in mijn familie het franse ontbijt geen croissantjes, stokbrood en een lekkere verse jus d'orange. Nee, dan gaat het om mij en mijn lekkere hele vieze bruine bonen.

Wanneer mijn nichtjes niet genoeg willen eten, gebruikt mijn oom het verhaal van het Franse ontbijt...
Mijn Frans ontbijt!

Lijn 21

Ze keek naar hem. Iets in hem kwam haar bekend voor. Toch wist ze zeker dat ze hem nog nooit gezien had. Rillingen voeren door haar lichaam. Dat was maar deels te verklaren door de kou. Ze schatte hem jonger in dan zij zelf was. Ze was het nu wel gewend.
Ze keek nog eens ongegeneerd naar zijn gezicht. Hij was geanimeerd in gesprek met een vriend. Ondanks dat hij haar vreemd was, was hij haar zo bekend. Zij wist hoe zijn lippen de hare zouden omsluiten, ze wist precies hoe dat zou voelen. Maar dit keer zou dat niet gebeuren, zij waren immers totaal vreemden.

En toch, toch wist ze dat wanneer ze voor hem zou staan, hij haar onwennigheid zou weglachen. Ze wist hoe het zou voelen als hij haar vast zou pakken. Maar ze wist ook dat dit niet zou gaan gebeuren.
Ze besefte dat ze haar blik nog steeds over hem heen liet gaan. Hij besefte dat nu ook en keek haar aan. Hun ogen vonden elkaar en ze keken elkaar een kleine paar seconden aan.

Toen hoorde ze het piepje dat altijd klinkt wanneer iemand op het STOP-knopje drukt. De bus stopte en ze stapte uit. De bus reed door en verdween uit het zicht. Daarmee verdween ook haar fantasie. Het was half 11 en de hoogste tijd om haar aandacht te richten op haar studie in plaats van op mannen.

Dit verhaal is geheel fictief en dus verzonnen.

It's all about Kissing

If you'll be my Drama King,
I'll be your Drama Queen!

Voor een fles Prosecco doet ze veel

Op de universiteit wordt regelmatig geflyerd voor uiteenlopende feestjes met uiteenlopende namen. Puberpop, het A-feest, BaMyPo en ga zo maar door. Vandaag kregen we een flyer in de handen gedrukt voor Holy House. Zo'n flyer wil je nooit maar uiteindelijk heb je er toch opeens een in je hand.
Toen Simonatoetje zag om wat voor een feestje het ging riep zij standvastig uit:

"Ik houd niet van House muziek!
Ik heb een hekel aan House muziek!
Verder ben ik ook niet naar HouseQuake geweest hoor!"

Na dit gezegd te hebben las ze flyer pas echt. Daarop stond dat je op dit feestje een fles Prosecco kan kopen voor een zwaar gereduceerde prijs. Waarop Simonatoetje zei: "Maar voor een fles Prosecco doe ik het wel!"

Het stadsmeisje - Deel II

Haar dienst zat er weer op. Een beetje gekscherend noemden ze het ook wel nachtdienst. Ze dacht aan haar vriendin, die haar territorium in de stad had liggen. Daar waar veel concurrentie heerste, daar waar ze niet de enige zijn en daar waar de andere girls van plastic zijn. Ze vond het hier in dit boerenlandschap lang niet zo erg. Onder de boeren was het een publiek geheim dat zij des nachts over de polder rondzwierf. Want o wee, de gemeente moest het eens weten.

Haar vriendin had ze nog niet verteld waar ze haar nieuwe territorium had gevonden. Echte vriendinnen waren ze wel, maar je blijft geheimen hebben, zo dacht ze. Bovendien had ze er geen zin in om weer opnieuw in een concurrentiestrijd, om het beste plekje en de best betalende boer, te vervallen.
Hier was zij de alleenheerster. Dit was nu haar koninkrijk en zij was de machtige koningin, de mannen had zij om haar vingers gewonden. Mannen die letterlijk hielden van puur natuur.

Ze was afgewerkt voor vanavond. Ze lachte in haarzelf, toen ze nog in de bediening van een restaurant werkte zei haar baas altijd: "We zijn voor vanavond klaar met werken, niet afgewerkt! Hoeren zijn op het eind van de avond afgewerkt."
En nu, nu was ze wel degelijk afgewerkt. Roxanne dacht ze in zichzelf. Roxanne, you have to put on that dress tonight. Roxanne, net zoals in dat liedje, daar sprak kracht uit. Soms wanneer ze het had gehad, wanneer ze er meer dan genoeg van had, dacht ze aan haar naam. Het was niet haar echte naam, maar nu al twee jaar was het toch echt haar naam. Kracht en zelfredzaamheid sprak daar uit. Dit was haar ding, ondanks dat ze er een hekel aan had.

Ze sjorde wat aan haar BH en trok haar jurkje nog eens recht. Het was al laat in de nacht, de boeren lagen nou prinsheerlijk en tevreden op bed. Dat heb ik toch maar weer mooi voor elkaar gekregen, dacht ze zelfvergenoegd. Ze ging er bij zitten, ze had ook al zo lang gestaan. Ze schopte haar pumps uit. Haar blote voeten raakten het asfalt. Ze pakte haar telefoon en keek hoe laat het was, half 6 alweer. Snel zouden de boeren weer aan de gang gaan. Het enige wat haar nog restte was verdwijnen in de donkere nacht.

Doe mij maar iets, als er maar alcohol in zit

Dit scenario komt je vast wel enigzins bekend voor: je bent uitgenodigd voor een feestje, zo'n feestje waar je van te voren al van weet dat het erg gezellig gaat worden. En inderdaad het feestje wordt gezellig, heel gezellig, misschien wel iets te gezellig. Er wordt druk gepraat, het bier en de wijn vloeien rijkelijk en als gevolg hiervan gaan uiteindelijk de voetjes ook van de vloer.

De volgende dag wordt je wakker, je kunt je niet meer herinneren hoe je thuis bent gekomen, flarden van het feestje zijn compleet uit je geheugen gewist en de kloppende hoofdpijn en opkomende misselijkheid herinneren je er aan dat het gisteren misschien toch echt wel heel gezellig was. Dan, ja dan hoor je vaak iemand als eerste zeggen: "Ik moet echt even ontnuchteren!"

Bij die zin, daar gaan de meeste mensen, met een afterparty in hun hoofd, de fout in. Ook al schijnt het zo te zijn dat waar je de vorige avond mee bent ge-eindigt en daar dan de ochtend mee begint, het beste anti-katermiddel te zijn.
Maar toch wanneer je dan volhoudt te gaan ontnuchteren kun je je misschien meteen even aanmelden bij de AA.