My Fairytales

En we noemen haar...

Er was besloten om te gaan karten en ik wou ook graag werd gedwongen om mee te gaan. Wanneer je karten zegt, zeg je ook een race(bij)naam. De verwachtingen over hun rondetijden waren bij de jongens hoog gespannen, bij mij niet zo. Ik koos mijn bijnaam dan vooral omdat ik niks anders kon bedenken uit tactiek: Super Toetje, dan was er in ieder geval nog iets super.
En de verwachting met betrekking tot mij en mijn rondetijden kwam precies uit zoals ik voorspeld had. Super Toetje was niet de super snelste maar wel de aller langzaamste. Gelukkig had ik mijn naam nog, die was tenminste wel Super. En niet vergeten de spierpijn in mijn armen.

It's all about the cookie

Nog zoiets, keek ik laatst televisie (dat ik daar nog tijd voor heb) zag ik daar een bepaalde reclame van Verkade. (Aan reclame kan men tegenwoordig ook niet meer ontkomen). En via die reclame wil Verkade even het koekje Digestive promoten en in het zonnetje zetten. Want ze gebruiken nu zonnebloemolie!

Daar wil ik even het volgende op zeggen; Ten eerste, een koekje zet je niet in het zonnetje, die eet je op! Ten tweede: Wie noemt een koekje nou (vertaald) naar de spijsvertering? Ik zeg: Eet smakelijk! Volgens mij gebruiken ze die naam ook al een tijdje maar wanneer ze de ingrediënten vernieuwen kunnen ze ook wel even een andere naam verzinnen, toch?!

Go straight ahead

Simonatoetje gaat in de zomer graag op vakantie. Een keer of twee het liefst. Eerst met les parents de Simonatoetje en ook nog met vriendjelief. Jazeker, ik ga nog met mijn ouders op vakantie en stiekem vinden mijn ouders dat heel erg leuk! De bestemming: het zonnige Zeeland in Nederland. Ik vertel u er maar bij dat wij bijna altijd goed weer hebben, dat het very nice is met alle vriendinnen en aan drank geen gebrek, voordat u het zielig vindt voor mij.

Ik ga dus in Nederland op vakantie. Soms waan je je in het buitenland, juist door alle Duitse medemensen die de Zeeuwse kust een geweldige uitvinding vinden.
Op een keer, wij kwamen net van het strand, liepen wij terug naar de camping (jazeker, wat een luxe; strand op loopafstand). Op het smalle weggetje kwam een auto ons tegemoet, wij stonden al klaar om als lenige tijgerinnen de greppel in te springen toen de auto vaart minderde.

We wisten het meteen, die moet iets vragen, dus ook wij hielden onze pas in. Het raampje suisde naar beneden en een pafferige man stak zijn hoofd naar buiten. Ik had zijn nummerbord al gezien maar anders had ik toch wel geweten dat het een Duitser was. Typisch. Het enige wat hij op vragende toon zei was: "Weehlteevreien". Nadat ik het gevraagde ontcijferd had, hij vroeg naar camping Weltevreden, begonnen mijn hersenen op volle toeren te draaien, wat was in het Duits alsmaar rechtdoor? Het enige wat mij te binnen schoot was: "Go straight ahead". (Duits was nooit mijn sterkste kant)
Vriendin wist het wel juist te vertalen en zei tegen de Duitser: "Immer gerade aus." Zo, wij hadden onze plicht ook weer vervuld.

Terug op de camping vertelde ik het hele voorval aan mijn ouders. Mijn vader moest heel hard lachen (De enige man in het huis de vouwwagen met wel een Duitse talenknobbel). Hij zei: "Kindje toch, waarom zo moeilijk doen?!" Je had het veel makkelijker kunnen doen. Waarop hij even demonstreerde hoe het wel moest. Men zegt in het Nederlands en het liefst op zijn Brabants gewoon: "Die kant op" of in het Brabants: "Den dieje kant op!" Waarbij men met de hand vervaarlijk boven het hoofd zwaait. Let op: Men moet er zeker van zijn dat men geen kant op wijst en ten alle tijde vermijdt de juiste kant op te wijzen.

Braintraining

Wederom zitten we in een of andere muffe collegezaal. Je staat er nog van te kijken hoeveel tijd we in deze onderwijsvorm doorbrengen. Wij zijn dan ook hardwerkende studenten. Soms.
Er passeert een stuk stof over de hersenen. B. zegt: "Ik vind de hersenen nooit zo interessant. Simonatoetje beantwoordt dit met: "Ja snap ik, je moet er altijd zo hard over nadenken."
En weet je zo af en toe gunnen wij onze eigen hersenen ook wat rust. Liefst zo vaak mogelijk, eigenlijk. Maar denk nu niet dat wij luie studenten zijn. Alle studenten zijn harddenkend, is dat vooroordeel ook weer even de wereld uit geholpen.

Een oproep voor mannen

Ik studeer. Jazeker, ik doe ook nog eens wat. Maar ik ben student Pedagogische Wetenschappen ergens aan een universiteit in Nederland.
Vroeger was pedagoog zijn een mannenberoep, vroeger dus. Net zoals dat van bedienend vliegtuigpersoneel vroeger ook een mannenberoep was. Nu is het in beide gevallen nog moeilijk voor te stellen. Tegenwoordig lijken beide beroepen/studies typisch iets voor vrouwen te zijn. Daardoor is de waardering in geld (het maandelijkse salaris dat elke keer weer mooi op de betaalrekeningen verschijnt) flink gedaald. Wat ik zeer belachelijk vind! Maar dat terzijde, daar gaan we het nu niet over hebben en ik zal u niet vervelen met mijn gezeur aangaande mijn toekomstig salaris.

Wat wil ik dan wel met deze inleiding? Met voorgaand stukje wil ik aangeven dat er een chronisch tekort is aan mannelijk schoon aan mijn faculteit (de sociale). Bij deze wil ik dus de mannelijke bevolking oproepen om een studie te gaan volgen aan de sociale faculteit aan betreffende universiteit. (Als u man bent en aan deze oproep wilt voldoen, wil ik de universiteit waaraan ik studeer van harte prijsgeven.)

Waarom deze studie dan gaan volgen? Ik heb een aantal goede argumenten bij elkaar geraapt:
Mannelijk schoon, u zult het goed hebben. Er zijn elk jaar opnieuw ongeveer 300 vrouwen die deze opleiding gaan volgen, dus aan afleiding geen tekort tijdens het volgen van de colleges.
Ik geef toe er zijn enkele vrouwen al voorzien van een vent, maar alles kan stuk. (Dat geldt niet voor mij overigens, ik ben gelukkig getrouwd. Ook wil ik geen relaties kapot maken maar ik zeg het maar gewoon.)
Ik doe deze oproep uitsluitend uit goede bedoelingen. Ik heb even gepeild bij mijn medestudentes en ook zij bemerken het tekort aan mannen en zouden hier graag verandering in aanbrengen.
De vrouwen van de studie Pedagogiek zijn erg gezellig. Het is bijna nooit stil in onze collegezalen. Mocht u echt willen studeren om te studeren dan is deze studie misschien toch niks voor u. Maar ik ga er niet vanuit dat de echte studiebollen zich over de streep laten trekken door het vooruitzicht van 300 vrouwelijke studentes.
Nog een pluspunt: studentes pedagogiek weten wat goed feesten (en dus ook wat goed drinken) is. Uit een (on)afhankelijke studie op de universiteit (ik laat even in het midden welke van de twee het is) bleek dat de studentes Pedagogiek per week de meeste eenheden alcohol achterover slaan. Ik persoonlijk lust bijvoorbeeld heel graag wijn maar een biertje gaat er ook wel in. Het staat u als mannelijke student natuurlijk vrij om te trakteren.
Ow had ik al verteld dat van die 300 vrouwen er minstens 250 zeer aantrekkelijk zijn?

Na deze promotiestunt voor de studie Pedagogische Wetenschap en de sociale faculteit aan een bepaalde universiteit van Nederland ga ik er vanuit dat de toestroom mannelijke studenten fors zal stijgen met minstens 400%. Ik heb de grote stapel aanmeldingsformulieren alvast klaar gelegd.

Twinkel, twinkel, klein sterretje

Pilotenzonnebrillen. DE zonnebrillentrend, voor zowel de mannen als de vrouwen, van afgelopen zomer. (Ja, let's face it; het begint nu echt herfst te worden.)
Kleine Broertje had geluk, zijn nichtje (niet lid van zijn harem overigens) had zo'n trendy zonnebril gevonden. Eigenlijk had Kleine Broertje dubbel geluk: de pilotenzonnebril paste precies op zijn hoofd en het stond hem als gegoten.
Toch had Kleine Broertje ook wat ongeluk, DE zonnebril viel en dat resulteerde in een sterretje in zijn voorruit zonnebrilglas.

Geïnspireerd door de reclame: "Carglass repareert, Carglass vervangt." belde hij met de klantenservice van Carglass (geheel en al vrijblijvend en ook nog gratis) met de volgende vraag: "Ik heb een sterretje in mijn zonnebril, kunt u die komen repareren?"
U weet wel, onder het motto van: Sterretje? Dan kunt u er beter snel bij zijn dan lang wachten, want een sterretje is makkelijk te repareren.

Blijkbaar repareert Carglass niet alle sterretjes. Kleine Broertje kon namelijk rekenen op het antwoord: " *Tuut-tuut-tuut*". (Dat is het geluid dat een telefoon maakt wanneer uw gesprekspartner heeft opgehangen, zoals dat nog steeds genoemd wordt.)
Misschien dachten ze bij Carglass wel dat Kleine Broertje glas hard stond te liegen.

Vriendje versus Eva

En toen stuurde hij mij zo'n lief smsje:

Ik hou van jou lekker ding, want jij is lastig!

Een verklaring van onvoorwaardelijke liefde. Nu komt hij nooit meer van me af!

De vrouw in de titel, Eva, staat niet voor de vrouw der aller vrouwen (die ene van die rib) maar voor Eva de Roovere die het geniale lied Fantastig Toch (u mag klikken) zingt. En dat zingt zij zeer mooi.

Getting hot in here

We komen de collegezaal binnen en verheugen ons weer op een 'leuk' en leerzaam college toetsende statistiek. (Voor diegenen die niet het genoegen hebben gehad om dit zeer interessante vak te volgen; het is zoiets als wiskunde).
Een warme muffe lucht komt ons tegemoet, de geur van hard werkende en nadenkende studenten met een vleugje zweet.
Simonatoetje merkt hier over op: "Ik vind het hier Ieuw".

De Roze Smartie

Dit verhaal is niet fictief, ik heb het niet verzonnen en het geheel berust op de waarheid en niets anders dan de eerlijke waarheid. Het is een klein verhaaltje over een klein Simonatoetje, rond de Sinterklaastijd. Gaat u nu hier niet weer zitten klagen dat dit veel te vroeg is en dat het nog lang geen Sinterklaastijd is! Daar ben ik mij inderdaad bewust van en dus ga ik het verhaal toch lekker schrijven. En misschien is het inderdaad ook wel belachelijk dat pepernoten nu al in de winkel liggen, maar dat maakt ze er niet minder lekker op, so bring on the pepernoten!

Anyway, het was rond Sinterklaastijd en Simonatoetje was nog klein, erg klein! Of liever gezegd: zij was jong, erg jong. (Een jaar of 6 vind ik toch wel redelijk jong, dat is inmiddels alweer 14 jaren geleden!)
Er was een uitnodiging rondgestuurd van mijn papa's werk, alle kindertjes waren uitgenodigd om bij Sinterklaas een cadeautje op te komen halen. (Mits zij opgegeven waren door de ouders.) Nou moet ik bekennen dat ik die cadeautjes altijd wel leuk vond, maar het leukste waren de zwarte Pieten die met hele, hele volle zakken met strooigoed naar de locatie kwamen en weer weggingen met hele, hele lege zakken. (Ik was toen al verslaafd aan snoepgoed.)

In mijn jacht op snoepgoed dook ik met mijn mooie jurkje onder tafels en onder stoelen. Niks was impossible, ik was nog jong en gedreven om meer snoepgoed te verzamelen dan alle andere kindertjes die ook onder de tafels en stoelen kropen. Ineens vond ik een snoepje, die ik nog nooit gezien had. Ik wist niet eens dat de Pieten daarmee strooide. Het was een Roze Smartie. Nu hadden er waarschijnlijk twee lampjes moeten branden: ten eerste, Roze Smartie? ten tweede, Pieten die Roze Smarties strooien? Maar zoals gezegd was ik jong, erg jong en die lampjes gingen nog niet branden.
Ik was blij met mijn schat, de gevonden Roze Smartie. En zoals dat gaat met kinderen en lekker snoepgoed, dat verdwijnt meteen, juist in hun mond. Nu ben ik geen snoepjeszuiger, ik ben een snoepjeskauwer. Dus fanatiek als altijd zette ik het snoepje klem tussen mijn tandjes en zette kracht. Het snoepje zei: Krrgh. Ik zei in reactie daarop: "Bah" en spuugde het snoepje onmiddellijk uit. Ik keek naar de bitterste Smartie ooit, die gecrasht in mijn hand lag. Vanaf die dag beet ik niet meer in Roze Smarties. Tegenwoordig neem ik er af en toe nog wel een, maar bijten op Ibuprofen, nee bedankt!

En toen... een gat in de grond

Kent u die reclame van Ob waarin vrouwen een opvouwbaar gat, voor in de grond, in hun handtas hebben en wanneer zij dat gat ontvouwen en door de grond zakken, zij in het damestoilet uitkomen? Kent u die reclame?

Mijn baby brother tikte mij na het zien van die reclame aan en zei: "Zo'n opvouwbaar gat in de grond zou jij ook wel willen hebben hè?!" Ik antwoordde daarop dat het inderdaad wel erg handig zou kunnen zijn voor diverse en uiteenlopende zaken. (Welke zaken precies laat ik aan u over.) Waarop mijn kleine broertje zei: "Ik heb zo'n opvouwbaar gat voor jou in de aanbieding.
Maar...... hij komt wel uit in het herentoilet.

She smiles a tear

She's a lady
She got style

Het kost haar zoveel moeite

Moeite om een lach te voorschijn te toveren. Achter elke glimlach gaat een stiekeme traan schuil. Men neemt aan dat ze zielsgelukkig is. Velen denken: Zij heeft alles. Maar eigenlijk verliest ze steeds meer de controle over haar eigen leven.

Ongelukkig en op zoek naar haar zelf. Dat gaat er schuil achter die uiterlijke glimlach. Maar zo af en toe laat ze een traan, wanneer de schijnglimlachjes zich opgestapeld hebben.

She's a lady
She got style

Maar het kost haar zoveel moeite

No bread left

Het was weer een mooie zomerse dag, de wind die er waaide bracht warme lucht mee. Op deze zonnige dag zaten B. en Simonatoetje tussen de collegebanken.
Even een schets van de gemiddelde collegezaal (zo ook deze): twee grote lompe toegangsdeuren, vier betonnen muren zonder een enkel klein raampje (het wordt ons ook al niet gegund om al naar buiten kijkend te dagdromen, alles voor de concentratie) dus geen zonneschijn voor ons arme studenten en 300 stoeltjes, grotendeels gevuld met vrouwen.

Opeens klonk het: *grrrrrrrrr* *grrrrummmmm* *grmmmm* *grumbl*
Simonatoetje zegt tegen B.: "Uhh, sorry dat is mijn buik die knort."
B. zegt daarop: "Ow ik dacht dat het buiten opeens was gaan stormen."

In afwachting van patatten

Simonatoetje luistert haar voicemail af:

*Pieeeep* U heeft één nieuw bericht:

"Ik wil graag even het volgende doorgeven:
- 5 kg friet
- 20 frikadellen
- 16 kroketten
ow ja en 1 bamischijf

Ik merk het wel wanneer je het komt brengen!"

Wie denk je dat Simonatoetje is? De plaatselijke frietboerin?

Vierde keer; goede keer

Simonatoetje heeft wat studievertraging opgelopen, dit ten gevolge van extra 'studievakken'. Van het tweede studiejaar is minder dan de helft van de studiepunten binnen. Tijd voor een praatje met de studie-adviseuse. Zij heeft een inloopspreekuur en een wachtkamertje, net als de dokter.

Bij de eerste poging van Simonatoetje waren er meer mensen die dat idee opgepakt hadden. Het was zo druk dat ze nog niet eens aan de beurt kwam.
Dan maar een tweede poging. Maar Simonatoetje had foutieve informatie waardoor ze geheel voor niets op een donderdag in het wachtkamertje zat te wachten.
Terugkomen op vrijdag was nog een optie. Maar bij deze derde poging versliep Simonatoetje haarzelf zodanig dat het er niet meer in zou zitten.

Nu is het maandagochtend en Simonatoetje is weer op reis gegaan. U raadt het al: poging nummer 4. Want Simonatoetje moet en zal de adviseuse te spreken krijgen.
Ach u weet wat ze zeggen: Viermaal is scheepsrecht.

To BH or to Bikini

Het was een themaloze uitgaansavond. Na lang nadenken trok Simonatoetje een mooi, redelijk diep uitgesneden haltertopje uit haar koffer. Eronder deed ze haar bikini aan, aangezien er nog steeds geen Bh te vinden was in de lingeriewinkel die naadloos onder de halter paste.
V. zei tegen L.: "Simonatoetje draagt een bikini daaronder!" Waarop L bevestigend knikte. V. zei: "Heeft ze dan nog nooit gehoord van een Bh die je ook in je nek kunt dragen?"

© Simonatoetje

Voor mijn kleine meisje

Ik mis mijn kleine meisje, neen ik heb geen afgestane dochter.
Wie ze wel was: mijn kleine meisje is eigenlijk mijn grote zus! Al meer dan 15 jaar geleden is mijn grote zus gestorven. Zelf heb ik er niet heel veel van meegekregen.. Maar genoeg om te weten dat ik haar mis. Ze zal altijd mijn kleine zusje blijven omdat ze niet ouder is geworden dan 4 jaar. Veel te jong om te sterven, en al helemaal voor zo'n schattig en lief meisje.

Mijn grote zus en kleine meisje, soms zou ik graag willen ruilen. Niet omdat ik dan beter af ben maar omdat zij dan kan zien, horen en voelen wat hier allemaal gebeurd. Ik gun haar een leven hier tussen haar vader en moeder, opa en oma, tantes en ooms, die haar nog elke dag missen.
In de 2 jaar dat zij mij kende, heeft ze me verwend: ze knuffelde en zoende me elke dag! Ze was dankbaar een klein zusje te hebben.
Toen ik kleiner (ongeveer 6 jaar) was keek ik het liefst bijna elke dag naar de videos. Als ik haar erg miste nam ik ze ook uit de kast. Ik ken ze nu allemaal; wat je gehad hebt kun je echt missen. Maar je kunt ook iets missen wat je nooit zult krijgen en voor mij is dat een grote zus, met wie ik af en toe kan ruzieën maar die mij ook kan steunen, daar waar ouders of vriendinnen niet kunnen helpen.

Soms zie ik zussen, ze ruziën en denken elkaar te haten! Maar ze zouden eens moeten weten hoe erg het kan zijn, om je zus te moeten missen en voor een hele tijd niet te zien... Je kunt geen hoop meer hebben wanneer ze overleden zijn want terugkomen zal ze niet! Ik hoop haar later nog eens tegen te kunnen komen.. Ergens.. ik weet niet precies wat of waar maar ooit zal ik haar weer zien!

Mijn lief zusje, ik mis je

© Simonatoetje

Are you talking to me?

Het schooljaar is weer begonnen en B. en Simonatoetje zitten dus weer in de collegebanken. Onderwerp van het college is vandaag auditieve beperkingen.
De spreker vertelt: "Deze auditieve beperking kan optreden bij de geboorte maar ook bij kinderen van een jaar of 4 à 5 geboren worden.
Simonatoetje, even waakzaam en wakker als altijd, merkt de fout en merkt op: "Die zin klopt niet!" Waarop B. zegt: "Weet je zeker dat je het goed gehoord hebt?"

Telefoooooon!

B. stoot haar elleboog heel hard aan de tafel. Er klinkt een voorzichtige AU! en een pruillipje volgt, daarna verschijnt er een lachje.
Ze zegt tegen Simonatoetje: "Wou je nog een gratis telefoontje plegen? Dan mag je mijn elleboog wel gebruiken." Simonatoetje antwoordt: "Kan ik daarmee dan ook sms'en?"

© Simonatoetje