My Fairytales

Hooligan

Ooit, once upon a time, had ik mijn eerste relatie. Mijn eerste echte vriendje. Ik was toen nog een jonger Simonatoetje, 15 jaartjes oud. Mijn toenmalige vriendje was een schatje maar hij woonde wel ver weg. Meer dan een uur rijden. Zo kwam het dat ik, in dat ene halve jaar dat het aan was, vele weekenden doorbracht in het westen van Brabant.
Ineens had ik er dus een familie bij; schoonouders, schoonzusje en schoonhond.
Allemaal heel gezellig en leuk. Ik voelde me thuis daar. Mijn schoonzusje en ik hadden heel wat gemeen, zij was een jaartje jonger maar begon ook aan haar eerste vriendje. Dat weekend was het feest, schoonzusje was jarig. Spannend, voor haar dan, want haar vriendje zou voor het eerst bij hun thuis komen.

Wat u nog meer moet weten om dit verhaal te volgen is dat ik best sportief was in die dagen, als het aankwam op televisie kijken dan. Ik ben immers opgegroeid met 2 voetballende broers en op zondag Studio Sport. Zo werd ik ook supporter van die ene club uit Eindhoven, tja vrij logisch. (Mijn excuses aan de mensen die liever een andere club als mijn club gezien hadden maar that's life.) Nu volg ik het allemaal niet meer zo maar toen was ik altijd uptodate. Mijn schoonvader ook, hij was alleen supporter van een andere club uit Brabant, maar ach je kunt niet alles hebben. Om helemaal met de minuut uptodate te zijn kreeg hij bij doelpunten van de clubs een sms'je.

Die dag moest PSV voetballen tegen Feyenoord. Het zou natuurlijk het beste zijn wanneer PSV zou winnen, want ja winnen daar gaat het nou eenmaal om. Het begon goed, bij een van de eerste sms'jes stond het 1-0 of 0-1 voor PSV (ik weet nog veel, maar ook niet meer alles hoor. Krijg je nou eenmaal wanneer je ouder wordt, zo zegt men.) Toch was ik niet optimistisch ook al was ik wel in een feeststemming. En ja hoor, de sms'jes stapelden zich op: 1-1, 2-1, 3-1, voor Feyenoord wel te verstaan.
Ik had het niet meer, gepassioneerd riep ik uit: "Wat een sukkels!!!" Waarop ik enigzins zachter vervolgde: "dan staan ze voor en dan hoppa zakken ze weer weg."

Later op de avond, het bezoek was grotendeels weer vertrokken, op mij, het vriendje van mijn schoonzusje en een vriendje van het vriendje van mijn schoonzusje na. Met zijn allen zaten we aan de eettafel. Het vriendje van mijn schoonzusje vroeg met een bibberende stem en een angstige blik in zijn ogen aan mij of ik de aardappels door wou geven. Mijn schoonvader grinnikte om het bange jochie en ik snapte niet waarom hij zo bibberde van angst. Toen kwam het aapje uit de mouw: toen ik heel gepassioneerd Wat een sukkels!! riep, kwamen die arme jongens net door de deur binnengelopen.

Het Franse Ontbijt

Kleine kinderen willen nog wel eens weigeren om te eten. Dan klinkt het heel hard: “Wil ik niet!” of “Dat ‘oef ik niet!”. Laat het nu net het geval zijn dat mama heel hard heeft staan ploeteren om dat eten weer op tijd op tafel te zetten en zij vertikt het dan ook om iets anders klaar te maken. Conclusie: het eten moet toch opgegeten worden.
In mijn familie hebben ze daar verschillende manieren voor, om kinderen toch aan het eten te krijgen.

Mijn vader heeft daar al heel vroeg een hulpmiddel voor uitgevonden. Toen ik nog klein was, en ik mijn eten niet opat mocht ik geen Sesamstraat kijken. En dat gaf me problemen: de oorlog brak gewoon uit. Ja, je dacht dat Simonatoetje heel lief was vroeger, nou dat was ze totaal niet! Simonatoetje was een geboren Drama Queen. Maar het hielp wel, dan ging ik heel dramatisch, langzaam maar zeker mijn bordje leeg eten.
Later toen mijn broertjes er ook nog bijkwamen, kwam er ook enige verandering in het eet-je-eten-op-beleid. Want drie kinderen op de gang die heel langzaam hun eten op gaan zitten eten, dat is toch een beetje te veel van het goede. Mijn vader vertelde dan het verhaal van de arme kindertjes in Afrika: 'Denk aan die arme kindertjes in Afrika, zij zouden blij zijn met dit eten.' Uit schuldgevoel en omdat je toch wist dat je anders niet van tafel af mocht om te spelen at je dan wel alles op.

Mijn oom heeft een ander middel uitgevonden. Iets wat mijn vader ooit uitvond lucky me.
Ik was 3 jaar oud toen we (mijn oom en tante, mijn ouders en ik) naar Zuid-Frankrijk op vakantie gingen. Op een avond aten we totaal niet mijn lievelingseten: Chili Concarne met bruine bonen. Ik speelde wat met mijn eten en verkondigde geheel in stijl dat ik dat eten niet wenste te eten, wederom een groot drama! Totdat mijn vader in al zijn wijsheid besloot dat het genoeg was. Ik dacht: Zo, daar ben ik ook weer vanaf. Wat ik niet zag, was dat mijn wijze vader het bord met eten en al (die vieze bruine bonen dus) zo in de koelkast zette.
's Morgens hadden mijn oom, tante, en ouders lekkere verse croissantjes. Die geur alleen al, daar had kleine Simonatoetje ook wel zin in. Maar helaas; Tadaaaaaa! Wat kwam daar uit de koelkast; een lekker koel bord vol met Chili Concarne.
Sindsdien is in mijn familie het franse ontbijt geen croissantjes, stokbrood en een lekkere verse jus d'orange. Nee, dan gaat het om mij en mijn lekkere hele vieze bruine bonen.

Wanneer mijn nichtjes niet genoeg willen eten, gebruikt mijn oom het verhaal van het Franse ontbijt...
Mijn Frans ontbijt!

De Roze Smartie

Dit verhaal is niet fictief, ik heb het niet verzonnen en het geheel berust op de waarheid en niets anders dan de eerlijke waarheid. Het is een klein verhaaltje over een klein Simonatoetje, rond de Sinterklaastijd. Gaat u nu hier niet weer zitten klagen dat dit veel te vroeg is en dat het nog lang geen Sinterklaastijd is! Daar ben ik mij inderdaad bewust van en dus ga ik het verhaal toch lekker schrijven. En misschien is het inderdaad ook wel belachelijk dat pepernoten nu al in de winkel liggen, maar dat maakt ze er niet minder lekker op, so bring on the pepernoten!

Anyway, het was rond Sinterklaastijd en Simonatoetje was nog klein, erg klein! Of liever gezegd: zij was jong, erg jong. (Een jaar of 6 vind ik toch wel redelijk jong, dat is inmiddels alweer 14 jaren geleden!)
Er was een uitnodiging rondgestuurd van mijn papa's werk, alle kindertjes waren uitgenodigd om bij Sinterklaas een cadeautje op te komen halen. (Mits zij opgegeven waren door de ouders.) Nou moet ik bekennen dat ik die cadeautjes altijd wel leuk vond, maar het leukste waren de zwarte Pieten die met hele, hele volle zakken met strooigoed naar de locatie kwamen en weer weggingen met hele, hele lege zakken. (Ik was toen al verslaafd aan snoepgoed.)

In mijn jacht op snoepgoed dook ik met mijn mooie jurkje onder tafels en onder stoelen. Niks was impossible, ik was nog jong en gedreven om meer snoepgoed te verzamelen dan alle andere kindertjes die ook onder de tafels en stoelen kropen. Ineens vond ik een snoepje, die ik nog nooit gezien had. Ik wist niet eens dat de Pieten daarmee strooide. Het was een Roze Smartie. Nu hadden er waarschijnlijk twee lampjes moeten branden: ten eerste, Roze Smartie? ten tweede, Pieten die Roze Smarties strooien? Maar zoals gezegd was ik jong, erg jong en die lampjes gingen nog niet branden.
Ik was blij met mijn schat, de gevonden Roze Smartie. En zoals dat gaat met kinderen en lekker snoepgoed, dat verdwijnt meteen, juist in hun mond. Nu ben ik geen snoepjeszuiger, ik ben een snoepjeskauwer. Dus fanatiek als altijd zette ik het snoepje klem tussen mijn tandjes en zette kracht. Het snoepje zei: Krrgh. Ik zei in reactie daarop: "Bah" en spuugde het snoepje onmiddellijk uit. Ik keek naar de bitterste Smartie ooit, die gecrasht in mijn hand lag. Vanaf die dag beet ik niet meer in Roze Smarties. Tegenwoordig neem ik er af en toe nog wel een, maar bijten op Ibuprofen, nee bedankt!